W psychologii klinicznej zwany PTSD (Post Traumatic Stress Disorder) – zespół stresu pourazowego. Wiele kryteriów klinicznych możecie znaleźć w internecie, ale mnie interesuje, jak osoba, która przeżyła traumę postrzega świat.

Co to znaczy przeżyć traumatyczne zdarzenie? Jak postrzegamy świat? Jak reagujemy na to, co nam się przytrafiło?
- Istnieje jasna granica: przed i po. Tak żyłam przed tym zdarzeniem, a  tak zmieniło się moje życie po nim. Jest zupełnie inaczej.
- Mimo, że coś się wydarzyło w przeszłości (przeżyłam wypadek, byłem świadkiem katastrofy lotniczej, przeżyłem śmierć bliskiej osoby, zostawiła mnie dziewczyna, itp.),
to traumatyczne obrazy i myśli nadal siedzą w głowie i nachodzą w najmniej spodziewanym momencie:

Wypoczęta, po wakacjach, znowu wracam do opisywania historii osób,  które spotykam w Gabinecie, a które w swoim życiu cierpiały na różnego rodzaju lęki (nerwica), miały natrętne myśli lub/i wykonywały kompulsywne czynności. Problem, jakim jest lęk przed utratą kontroli nad sobą i zrobieniem krzywdy bliskim osobom, zdarza się coraz częściej i należy do szerokiej kategorii zaburzeń lękowo-obsesyjnych.

Dlaczego pewne myśli są natrętne, a inne nie? Natrętne, to znaczy pojawiające się i znikające bez naszej woli, niekontrolowalne, zakłócające nasze normalne życie. O nerwicy natręctw (wg ICD-10 TR), czy zaburzeniu obsesyjno-kompulsywnym (wg DSM-IV) można by dużo pisać, gdyż każdy przypadek jest jedyny i unikajny. Jest to zaburzenie, które może pojawić się z wielu przyczyn, ale którego można się pozbyć się w dość krótkim czasie. Osoba cierpiąca na nerwicę natręctw nieustannie o czymś myśli (slowa, zdania, obrazy, numery, modlitwy) i nie może przestać. Nie może pracować, nie może skoncentrować się na normalnych, codziennych czynnościach. Mało tego, myśli wywołują u niej lęk, ataki paniki, prowadzą do kompulsji, czy jeszcze innych postaw.

Liczba osób szukających rozwiązania problemu nerwicy natręctw na stronach mojego bloga, potwierdza tylko, że ten problem dotyka wiele osób. Oczywiście nie mogę powiedzieć, że wszystkie przypadki są do siebie podobne, gdyż to nieprawda. Każdy problem powinien być rozpatrywany indywidualnie, a psychoterapeuta powinien dostosować rozwiązanie do osoby, którą ma przed sobą.