Diagnoza nozologiczna ( w psychologii) opisuje główne cechy danego zaburzenia, psychologiczne mechanizmy funkcjonowania i kategoryzuje je według jednej z dwóch głównych, światowych Klasyfikacji Zaburzeń Psychicznych.

Ani DSM-IV, ani ICD-10 nie mówią o tym, jak rozwiązać problem, ale stawiają hipotezę na temat zaburzenia (dysfunkcji, syndromu) przejawianego przez danego pacjenta. Warto się zastanowić, czy znajomość klinicznej nazwy problemu jest podstawą do jego zrozumienia i rozwiązania.

Diagnoza operacyjna pomaga zrozumieć, jak funkcjonuje problem. Wykorzystując strategiczną komunikację, psycholog stara się zrozumieć rzeczywistość, w której żyje pacjent, a jednocześnie chce ją zmienić (jest bowiem dysfunkcjonalna).

Postawiona hipoteza musi zostać zweryfikowana poprzez wprowadzenie małej zmiany w systemie funkcjonowania problemu. Według podejścia strategicznego to rozwiązanie definiuje rodzaj problemu, z którym zgłosił się pacjent (Spójrz na bibliografię : pozycja Nardone G., Portelli C., (2005). Knowing Through Changing).

Diagnoza wg ICD 10 (Polska) 

Diagnoza wg DSM-IV TR

Należy pamiętać, iż żadne sklasyfikowanie nie odda niepowtarzalności każdej istoty ludzkiej.

Bywa, iż przyklejenie etykietki może bardziej zaszkodzić, niż pomóc.