ZOK – ZAburzenie obsesyjno-kompulsywne , jedno z najbardziej opornych na leczenie zaburzeń psychicznych. Ten tydzień szczególnie interesujemy się OCD (obsessive compulsive disorder) – ZOK. ocdweek
Nerwica natręctw – szacuje się, że około 5% populacji na świecie cierpi na zaburzenie, na które trudno jest znaleźć skuteczne rozwiązanie – zarówno kiedy mówimy o psychoterapii czy farmakoterapii. Teraz bardzo popularna jest terapia poznawczo-behawioralna. W telewizji nie brakuje programów, które mówią na ten temat. Ale czy zastanawialiście się, czy ta terapia jest skuteczna? Zainteresowałam się tym tematem i stąd moja praca dyplomowa na ten temat.
Odnalazłam wyniki badań, które mówią o zmniejszeniu dokuczliwości objawów i poprawie jakości życia u 75% pacjentów, którzy podjęli się tej terapii. Nie mówiąc o 25%, którzy rezygnują z niej, gdyż uważają, że jest dla nich za trudna. Nie mówi się, że 75% osób, którzy czują się lepiej, bierze psychotropy… Czyli mówimy tu o połączeniu terapii z przyjmowaniem leków.
Ale czy istnieje terapia ZOK, której celem byłoby pokonanie ZOK bez konieczności przyjmowania leków??
Tak, mówimy tu o krótkoterminowej terapii strategicznej, której celem jest pokonanie ZOK w jak najkrótszym czasie. Mówimy tu o skuteczności rzędu ponad 80% w czasie poniżej 10 sesji terapeutycznych.
Poniżej przedstawiam moją infografikę, która przedstawia wyniki badań na ten temat.
Bardzo interesujący artykuł! Zgadzam się, że terapia poznawczo-behawioralna nie jest jedynym skutecznym rozwiązaniem w przypadku ZOK. Fakt, że 25% pacjentów rezygnuje z tej formy terapii, sugeruje, że nie wszyscy znajdują ją równie pomocną. Cieszę się, że autorka wskazuje na alternatywną metodę – krótkoterminową terapię strategiczną, która ma ponad 80% skuteczność w pokonywaniu ZOK. To bardzo zachęcające dane. Ciekawe byłoby dowiedzieć się więcej o samej metodzie i dlaczego jest ona tak skuteczna w porównaniu z innymi podejściami. Warto byłoby też poznać przykłady przypadków, w których terapia strategiczna przyniosła dobre efekty.
Taka, co się ją ma całe życie, od wczesnego dzieciństwa, i wraca po terapii,też? Czy tylko taką zwykłą?